Affet

Keyifli olabilmek için yapılması gereken birinci aksiyon tahminen de affetmektir.

Affetmek mağdur olan kişinin kabahatli bireye yönelik olan olumsuz his ve davranışlarının azalması olarak tanımlanır.

Affetmek bir farkındalık sürecidir.

Herkesin “onu asla affetmeyeceğim”, “bu yapılanı nasıl affederim”, “kendimi asla affetmeyeceğim” dediği vakitler olmuştur.

Her insan geçmişinde haksızlığa uğramıştır, bir travma yaşamıştır, bir şok yaşantı yaşamıştır, birilerine çok kızıyordur. Bu yaşantılar öfke, hayal kırıklığı, ziyan verme isteği, kin, intikam, nefret, hüzün, çaresizlik üzere birçok olumsuz duyguya ve daima şikayet etmeye, yakınmaya sebep olur.

Bu olumsuz hisler bizim mutluluğumuzun, huzurumuzun, ideallerimizin önündeki engellerdir.

Affetmek fizikî ve ruhsal sıhhatimiz için gereklidir.

Artık biliniyor ki olumsuz hisler yalnızca ruhsal olarak bizi etkilemiyor, tıpkı vakitte birçok hastalığa yer hazırlıyor. Örneğin kanserle ilgili yapılan araştırmalar, her iki kanser hastasından birinin hastalık sebebinin ruhsal temelli olduğunu gösteriyor. Ayrıyeten kanser hastalarında çözümleyemedikleri bir duygusal travma sonucu kendilerine yönlendirdikleri öfke hissinin olduğuda tespit edilmiştir.

Affetmek nedenleri-sonuçları görmek, anlamak ve yola daha özgür, daha sağlıklı devam etmektir.

Affetmenin önündeki pürüzler içsel engellerimizdir.

Kişi affedilmeyecek olarak gördüğü durumlar sonrası üzülür, acı çeker, hayal kırıklığına uğrar ve öfkelenir. Bu olumsuz hislere karşı bir çeşit savunma sistemi üzere kendisini korumak için öfkenin gitmesine müsaade vermez.

Affetmeyle ilgili inanılan lakin yaygın olarak yanlış bilinen olumsuz kanılar nedeniyle ise affetmemeyi seçer.

Nedir bu yanlış fikirler?

1) Affetmek yapılan yanılgıyı unutmak değildir.

Affetmek, ortada bilinen ve hatırlanan bir yanlış olduğu gerçeğini değiştirmez. Yaşanmış acının farkında olarak, bu acıyı artık taşımamayı seçebiliriz.

2) Affetmek alakanı sürdürmek zorunda olmak değildir.

İrtibatımızı sürdürmemeyi tercih ettiğimiz bireyleri de affedebiliriz. Hatta karşıdakinin bunu bilmesini de gerekmez. Affetmek bizimle ilgilidir, yüklerimizi artık taşımamaya karar vermemizdir.

3) Affetmek kusura göz yummak ya da yanlışın tekrar edilmesine müsaade vermiş olmak değildir.

Biz oburlarının davranışını control edemeyiz. Lakin kendi davranışlarımızı, seçimlerimizi denetim edebilir ve bunların diğerleri üzerindeki tesirlerini gözlemleyebiliriz. Biz affetmeyi seçtikten sonra öteki kişinin tıpkı yanılgıyı tekrar yapması ya da yapmaması onun seçimidir.

4) Affetmek yanılgıya hak vermek ve kabul etmek değildir.

Affettiğimiz vakit kusur yapan kişiyi hatasız ya da haklı bulmayız. Affetmek ortada bir yanılgı olduğu ve bunun bizi olumsuz olarak etkilediği gerçeğini kabullenedip devam etmektir. Fakat yaşanılan şey yaşanmamış üzere davranmak da olmazıdır. Bu türlü bir durumda yanlışların tekrarlanma mümkünlüğü yüksektir.

5) Affetmek kendinden ödün vermek, fedakarlık yapmak değildir.

Affettiğimiz vakit diğerinin yanlışını taşımaktan vazgeçmiş, olayın olumsuz etikilerinden kendimizi kurtarmış ve özgürleşmiş oluruz. Yani kendimize kar sağlamış oluruz.

6) Affetmek onu ödüllendirmek değildir.

Affetmek, o kişiyi cezalandırmayı artık istememektir. Zira onu cezalandırmak için yapacağımız hiç bir şey bizi güzelleştirmez. İyileşmemizi sağlayacak olan affetmektir. Affettiğimiz vakit geçmişte yaşamak yerine şimdiki vakitte olabilir ve anın tadını çıkartabiliriz.

7) Affetmek güçsüz olmak ya da gurursuz olmak değildir.

Affetmek değersizliğimizi değil, tam bilakis kendimize verdiğimiz kıymeti gösterir.

Affetmek…

Kişiyi yüklerinden kurtarır.

Sevgiyi, saygıyı ve inancı arttırır.

Bağda kaygıyı azaltır.

Geçmişte yaşananlarla ilgili ağır his ve yakınmalardan kurtarır.

Kurban psikolojisine, kendine acımaya son verir.

Geçmişin bugün üzerindeki yıkıcı tesirini ortadan kaldırır.

Nasıl affedebiliriz?

1) Acı çekmemeye karar ver

Öncelikle “artık acı çekmeyeceğim” kararını almak gerekir.

2) Kabullen

“Neden bunu yaptın?” ya da “Neden ben bunu yaşadım?” üzere sorularda ısracı olmak, üstüne gitmek yararsızdır. Gerçeği kabullenmek gerekir. Geçmişi değiştiremeyiz, olanları yok saymak ya da baskılayıp unutmaya çalışmak yanlıştır.

3) Hisler hakkında düşün ve suçluluk hissini bırak

Tam olarak neden yaralandığımızı anlamaya çalışmak, bu hisle ona eşlik eden acıyı ilişkilendirmemize müsaade verir. Yaralanmış hissettiğimiz nedir? Gururumuz mu, inancımız mi ya da fiziki bütünlüğümüz mü? Olayın ne kadarına ben sebep oldum, ne kadarına karşı taraf sebep oldu? Bu biçimde hislerimiz üzerine tahlil yaparsak tahlil bulabiliriz. Ayrıyeten birçok kişi affedecek tarafta olmasına karşın paradoksal olarak yaşadıkları durum ile ilgili kendisini hatalı hisseder. “Başka halde davranmadığım için affedilmezim” kanısından de kurtulmamız gerekir.

4) Hislerini söz et

Saldırganlık, öfke, kızgınlık ve nefret başlangıçta sağlıklı bir ruhsal bir yansıdır. Kişi kendisine yapılanı inkâr ettiği ya da görmezden geldiği vakit maruz kaldığı şeyi kendi üstüne almış olur. Olumsuz hislerimizi yanılgıyı yapana direkt söz edebilir, bir deftere yazabilir, güvendiğimiz birine ya da bir psikoloğa anlatabiliriz.

5) Karşı tarafı anla

Kendimizi hatalı olanın yerine koymak, anlamaya çalışmak bize kendimizi makus hissettiren şeye mana katar ve hatta birtakım durumlarda da “kabul edilebilir” kılar.

6) Kendine vakit teşhis

Affetmek olanları unutmak değildir. Çok çabuk affetmek de kendimizi daha uygun hissettmemizi sağlamaz. Kendimizi duygusal istikametten beslemeli ve kendimize gerekli vakti tanımalıyız.

7) Tahlil odaklı ol

Sorun odaklı değil tahlil odaklı düşünmeli, negatife değil müspete odaklanmalıyız. Negatiften ders almalı lakin olumluya odaklı ilerlemeliyiz.

Bize karşı yapılan haksızlıklardan, başımıza gelen olumsuz olaylardan şikayet edip, hayatımızı başkalarının yönetmesine müsaade vermek yerine; bunlara karşın ömürden keyif almayı, yüklerimizden kurtulup ilerlemeyi seçebiliriz.