Çocuklarda agresyon

AGRESİF DAVRANIŞLAR

agresyon, doğumdan beri bizimle olan şiddet dürtüsünün dışa vurumudur. Her insan potansiyel olarak agresif dürtüyü içinde taşır.

Yetişkinler agresyonunu öbür alanlara dönüştürerek bunu boşaltabiliyorken, çocuklar rahatsızlık verici duyguyu dönüştüremedikleri için çiğ haliyle dışarı aktarırlar.

Çocukların sözel kapasitesi kendilerini lisan aracılığı ile anlatmaya kâfi olmadığı için ısırma, vurma üzere davranışlar gösterdikleri periyotlardan geçerler.

Aslında bu davranışlar içsel tansiyonun göstergesidir.

NEDENLERİ

-Ebeveynin etrafıyla olan tartışmaları ve kavgaları

-Ebeveynin çocuğa ve etrafa karşı agresif tutumları

-Çocukta var olan mevcut gücünün boşaltılmasına fırsat tanınmaması

-Sürekli tenkit, küçük görme ve azarlama

-Ceza Yöntemleri

-İlgisizlik

-Koşulsuz sevginin çocuğa hissettirilmemesi

ÖNERİLER

1)Öncelikle onu anladığınıza dair geribildirim vermelisiniz: “Biliyorum, şuan çok kızgınsın. Zira o oyuncakla sen oynamak istiyorsun.

Seni anlıyorum çok öfkelendin’’ üzere cümlelerle öncelikle onu anladığınıza dair his sözleri kullanmanız çok kıymetlidir.

2)Direkt olarak ‘yapma, bırak’ üzere engelleyici müdahaleler tahlil olmayacaktır ve sebebi anlatılmadığı için davranışın tekrarlanmasına yol açacaktır.

3)Çocuğun agresif davranışına direkt müdahale etmeden evvel diğerine ziyan vermesinin nelere yol açabileceği, ziyan vermek yerine ne yapması gerektiği, bu davranışları neden yapmaması gerektiği anlatılmalıdır.

4)Cümlelerinizin kolay, kısa ve onun anlayabileceği biçimde yaşı, zihinsel ve sözel kapasitesine uygun olması kıymetlidir.

5)agresif davranışı durdurmak yerine dönüştürmesine yardımcı olmanız gerekmektedir. “Çekme, vurma” demek yerine “bunu çekebilirsin” üzere seçenek sunma yoluyla çocuğun içindeki ruhsal tansiyonu ziyan almayacak diğer bir objeye yönlendirmiş olursunuz ve bu agresif gücün baskılanmak yerine dışa atılmasını sağlar.

6)Tutarlı ve kararlı olun. Bazen reaksiyon verdiğiniz davranışına bazen de gülerek, kabullenerek yaklaşırsınız bu durum çocukta baş karışıklığı yaratır ve hudutların belirlenmemesi hudutların esnek olduğu izlenimini verir. Esnek olan sonlar zorlanmaya mecburdur.

7)Davranışsal ceza metotlarından kaçının. Çocuğa fizikî ceza vermek yahut istediği şeyden yoksun bırakmak o anda, o sorunu çözdüğünüzü düşündürse de diğer bir anda tekrarlanmasına neden olacaktır.

8) Yanlış davranışlarının sonuçlarıyla yüzleştirin. Yani suyun yere dökülmesinin yanlış olduğunu bildiği halde yapıyorsa dökülen paklığını söylenerek sizin yapmanız yerine birlikte yapmanız sonuçlarıyla yüzleştirmeniz manasına gelmektedir ve bu bir sonraki yanlış hareketi için caydırıcı olabilir.

9) İçsel tansiyonunu, olumsuz gücünü boşaltabileceği aktiviteler üretin. Çocukların korku düzeyi hareketle ve gücünü öteki bir aksiyona dökerek azalır. Azalan telaş düzeyi davranışlarda güzelleşme gösterir.

10) Çocuğunuzu eleştirme konusunda hürmet çizginizi koruyun. Karşınızdakinin sizin çocuğunuz olması yahut yaşının kendini savunamayacak kadar küçük olması “bıktım senden. Daima böylesin. Kâfi artık.” üzere aşağılayıcı cümlelerle ona yaklaşmanız için sebep değildir.

11) İlginizi ve sevginizi ona sık sık temas ederek, sizin için ne kadar kıymetli olduğunuzu söyleyerek ve davranışsal olarak aşikâr ederek gösterin.

12) Unutmayın ki yalnızca temel bakımını sağlamak yahut şahsî paklığını sağlayıp onu büyütmek çocuğun bakış açısında onunla ilgilenmeniz değildir. Onların muhtaçlık duyduğu şey sizin tarafınızdan şartsız olarak sevildiğini bilmektir.