Çocuklarda bir davranış bozukluğu ( saldırganlık)

Saldırganlık her insanın içinde bulunan doğal bir savunma düzeneğidir. Birinci başlarda içindeki öfkeyi ve saldırganlığı nasıl denetim edebileceğini bilmeyen ve olduğu üzere dışarıya yansıtan çocuklar büyüdükçe bu dürtüyü denetim altına almayı öğrenir. Birtakım çocuklar saldırganlık dürtülerini denetim altına alma konusunda sorun yaşarlar ve saldırgan olmasını gerektiren hiçbir durum yokken akranlarına ziyan vermeye devam ederler, ikazlara aldırış etmezler. Burada bir davranış bozukluğundan kelam edebiliriz. Saldırgan çocukların engellenmeye tahammülü yoktur. Akranlarıyla devamlı çekişirler, sözel olarak kendilerini tabir etme yetileri düşüktür. Her an saldırmaya hazırdırlar.

Okul hayatlarında konsantrasyon sorunu yaşayabilirler. Bu davranış bozukluğunun pek çok sebebi olabilir. Fizyolojik meseleler, ebeveynlerle yaşanılan bağlantı sorunları, ilgi eksikliği, çocuğun kendini inançta hissetmemesi, anne babanın konut içindeki saldırgan davranışlarını taklit etmesi ya da saldırganlık içeren sinemalar, görüntüler izlemesi ve bilhassa 0-6 yaş aralığındaki çocukların kendilerini gereğince söz edememeleri çocuğun saldırgan davranışlar sergilemesine neden olabilir. Baskıcı, otoriter, istekleri devamlı engellenen ailelerde büyüyen çocuklarda saldırganlık daha sık görülür. Bu çeşit çocuklarda saldırganlık çoklukla aileleriyle yaşadıkları olumsuz bir tecrübeden sonra onlara bir reaksiyon olarak ortaya çıkar. Anne babaların davranış bozukluğu olan çocuklarıyla nasıl bağlantı kurmaları gerekir? Bu türlü durumlarla karşılaşınca ne yapmalılar? Öncelikle saldırganlık görmezden gelinemeyecek kadar önemli bir davranış bozukluğudur.

Meskende ebeveynler tarafından görmezden gelindiği takdirde saldırgan eğilimler devam eder. Çocuk saldırgan davranış sergilediğinde onun hizasına inilerek bağlantı kurulmalı bu davranışın yanlış olduğu ve karşı tarafa ne kadar ziyan verebileceği anlatılmalıdır. Bazen 0-6 yaş devrindeki bir çocuğa saldırganlık davranışının ne kadar yanlış olduğunu anlatmaya çalışırsak anlatalım bizi anlamıyormuş üzere gelebilir. Bu bahiste yapılan bir çok araştırma yapılan bu açıklamanın olumsuz davranışın üzerinde azaltıcı tesiri olduğu tarafında. Mesken ortamında olmak, devamlı kapalı ortamlarda bulunmak çocukların saldırganlıklarını tetikler bu nedenle dışarıda çeşitli etkinliklerle çocuğun gücünü atması sağlanmalıdır. Çocuğun fizikî güç gerektiren bir sporla ilgilenmesi sağlanabilir. Babanın çocuğa ilgisiz olması, babayla çok fazla vakit geçirilmemesi çocuklarda şiddet eğilimini arttırıcı bir faktör bu nedenle bu süreçte çocuğun babayla daha fazla vakit geçirmesi sağlanmalıdır. Saldırganlık davranışının sonucunda çocuğa ceza vermek, bağırmak, seni bir daha sevmeyeceğim üzere telaffuzlarda bulunmak bu durumun yalnızca daha berbata gitmesine yol açar. Saldırgan davranışlarda bulunmadığı vakitlerde anne baba tarafından sözel olarak ödüllendirilmesi çocuğun bu davranışı tekrarlama mümkünlüğünü düşürür. Saldırganlık üzere bir davranış bozukluğu kendi başına ortaya çıkmaz. Bunun altında çocuğun kendisini yetersiz,değersiz hissetmesi,çevreye inanç duymaması,korkması mutsuz olması olabilir.

Bu noktada anne baba olarak çocuğun saldırgan olduğu durumlarda ne hissederek saldırganlaştığını manalandırmak gerekiyor. Bu da çocuğa yakın davranarak onu gözlemleyerek sıcaklığınızı hissettirerek mümkün. Çocuğun istekleri saldırgan davranışlar sergileyince yapılıyorsa çocuk bu durumu araç olarak kullanmaya başlar. Bu yolla istediği şeyler yapılmamalıdır. Çocuğu gözlemlemek, yanında olabilmek ve sabırla yardımcı olmaya çalışmak çok kıymetlidir. Davranış bozukluğunun sürekliliği halinde bir uzmandan yardım alınması gerektiğini düşünüyorum. Çocuklukta tedavi edilmeyen davranış bozuklukları ileride bu bozukluğun tedavisini zorlaştırabilir.