Hiper empati biyolojik olabilir mi?

Nörobilim, davranışımızın yalnızca irademizin bir yansıması olduğunu varsayarak hepimizi karanlık sulardan uzaklaştıracak dinamik güce sahiptir. Şahsi fikrim olarak da psikolojiyle ilgili en objektif alanlardan birisidir. Beynimizin nasıl çalıştığına dair yeni anlayışla zihinlerimizi güzelleştirirken, kendi özelliklerimizi ve oburlarının patolojik özelliklerini anlamak için inanılmaz bir bakış açısı kazandırır. Louann Brizendine’ın Erkek Beyni kitabını okurken bir şey aklıma takıldı. Bağlarda kurban olarak gözlemlediğimiz tarafların “Hiper Empati” olgusu da biyolojik olabilir mi? Mutlaka evet.

Beşerler, kelamlarının ötesinde görülmeyi ve anlaşılmayı istekler. Empati, önemsediğinizi gösterir. Empatiyi, bir kişinin vücut lisanını ve sesini fark ederek, karşınızda bulunan kişinin his ve fikir ve davranışlarının motivasyonlarına olan eşduyum olarak kıymetlendirebiliriz. Bu yetenek aslında bizim hayatta kalmak için değerli yapı taşlarımızdan bir tanesi ve bu üniversal durum büsbütün biyolojik.

Son birkaç yıldır, fMRI ile birlikte beyin daha yeterli görüntülenebilir ve hasebiyle incelenebilir hale geldi. Bilhassa kişilik bozukluklarında bu manada yapılan çalışmalar arttı. Beyin yapısı ve kimyasalların kişiliği, empatiyi, davranışı ve sonuç olarak münasebetlerdeki davranışı etkiliyor. Nörobiyoloji alanında ilerlemeler kaydedildikçe, kişilik bozuklukları üzere kişilik gelişimi meselelerinin ardında çok fazla biyoloji olduğunu müşahedeler hale geldik. Genetik ve nörobiyoloji, psikopatolojinin yanı sıra narsisizm, hudut kişilik, anti-sosyal kişilik bozuklukları ile bağlantılı davranışların, davranışsal niyetle olduğu kadar beyin ilişkisi ve kimyayla da ilgisi olduğunu kanıtlıyor.

Yapılan çalışmalar uzun vakittir kişilik bozukluklarının yalnızca kasıtlı davranışlar olmadığını, tıpkı vakitte bir kişinin ne kadar empati, şefkat, vicdan, suçluluk, içgörü ve değişim yapabileceğini denetim eden beyin eksiklikleri olduğunu gösterdi. Otizm ve kişilik bozuklukları, şu anda nörobilim alanında kapsamlı bir biçimde çalışılmakta olan ’empati spektrum bozuklukları’ olarak ortak bir paydayı paylaşmaktadır. Lakin zıt bir biçimde, bayanlar birebir vakitte bir empati bozukluğunun ortak bir kesimini paylaşıyor; Hiper Empati. Hiper Empatinin, doğuştan gelen mizacıyla, yüksek yahut düşük empatiye genetik yatkınlıklarla ve empati seviyelerine katkıda bulunan beyin kimyası konfigürasyonlarıyla çok ilgisi olduğunu anlamaya başlıyoruz. Empati kuran bayanların yalnızca ‘kurban’ olduğunu varsayan eski fikir, şimdiki araştırmalara bakıldığında bilimsel olarak yanlışsız değildir. Bu manada hiper empati de empati yoksunluğu üzere ele alınıp çalışılmalıdır.